MÁQUINAS VIRTUAIS

ENLACE A CARPETA EN SITES 

ENLACE AO VIDEO EN DROPBOX

USUARIOS E PERMISOS

Enlace a Sites: 
https://sites.google.com/site/antoniosantiso1bachtic/presentacions

ACTIVIDADE 10

Crea unha nova entrada (ou publicación)no teu blog co nome ACTIVIDADE10.
Os conceptos están definidos nas páxinas 51 e 53 do libro (non é necesario buscar información adicional) e son os seguintes:

• Navegadores GPS. Busca unha imaxe na rede.

• Google Glass. Busca unha imaxe na rede.

• Smart Watch. Busca unha imaxe na rede.

NAVEGADORES GPS

O GPS (Global Positioning System) é un sistema que permite determinar a posición dun obxecto ou dunha persoa, en calquera lugar do planeta, cunha precisión de poucos metros ou, incluso, centímetros.
A tecnoloxía GPS está baseada na utilización de 24 satélites cuxas órbitas están sincronizadas para cubrir toda a superficie terrestre.
Os navegadores GPS dispoñen dun receptor GPS capaz de recibir sinais dos satélites. Unha vez que o receptor ten a sinal de catro satélites, ao menos, o navegador é capaz de determinar cal é a súa posición por triangulación.
Os navegadores dispoñen de cartografía e software específico para situar as coordenadas do GPS sobre o mapa, analizar as posibles rutas para chegar a un destino concreto e planificar a que consideren máis adecuada segundo os criterios que o usuario especifique. Ditos navegadores poden estar integrados, en vehículos e teléfonos intelixentes, ou ben como dispositivos independentes, sendo algúns dos modelos máis extensos Navman e TomTom Navigator.


 

 

 

GOOGLE GLASS

Google Glass son unhas gafas de alta tecnoloxía, desenvolvidas por Google, que funcionan como asistente virtual utilizando realidade aumentada. Conectan ao usuario co seu teléfono intelixente a través da voz e a imaxe mostrase nunha pantalla incorporada. Esta pantalla está conectada a unha cámara, un micrófono e un altaofalante. Mediante unha conexión Wi-Fi e Bluetooth, as gafas poden comunicarse con outros dispositivos e aplicacións de Internet.
Utilizan unha versión reducida do sistema operativo Android. Algunhas das súas aplicacións son tomar fotos, gravar vídeos, navegar por Internet e usar a maioría de aplicacións de Google.

 

 

 

 

 

 

 

RELOXOS INTELIXENTES

Un reloxo intelixente ( SmartWatch) é un reloxo de pulseira que integra funcións similares as de un teléfono intelixente ou un ordenador portátil. Utiliza a tecnoloxía Wi-Fi, Bluetooth ou conexión móbil para conectarse a Internet e intercambiar información con outros dispositivos.
Estes dispositivos poden incluír características como un acelerómetro, altímetro, barómetro, compás, cronógrafo, equipo de mergullo, calculadora, teléfono móbil, GPS, pantalla gráfica, altofalante, axenda,etc.
Por outro lado, estes reloxos inclúen o seu propio sistema de aplicacións que soen estar relacionados coa saúde e o deporte, a produtividade, os contidos multimedia, os xogos e o acceso as rede sociais.

ACTIVIDADE8

Crea unha nova entrada (ou publicación)no teu blog co nome ACTIVIDADE8.
Os conceptos están definidos na páxina 48 e 50 do libro (non é necesario buscar información adicional) e son os seguintes:
(0.75 puntos) Tarxeta de rede. Busca imaxe ou imaxes na rede onde aparezan identificados os conectores.
(0.75 puntos) Concentrador e conmutador. Busca unha imaxe de cada un na rede.
(0.5 puntos) Punto de acceso. Busca unha imaxe na rede.
(1 punto) Cableado de rede. Busca imaxes na rede onde aparezan os conectores RJ45 e ST e cables de par trenzado apantallado e fibra óptica. Nestes últimos deben estar indicadas as suas partes.  

Tarxetas de rede  

Para que un computador poida establecer comunicación con outros computadores ou dispositivos,debe dispoñer dunha tarxeta de rede ou adaptador de rede (hardware) e, por suposto, ter instalado o seu controlador (software) no sistema operativo para que se poida utilizar.
Ás tarxetas de rede tamén se denominan NIC (Network Interface Card) posto que ofrecen unha interface de rede cuxo conector é distinto dependendo do tipo de cableado; o máis utilizado é o conector RJ45, necesario para o cableado UTP. Tamén existen tarxetas de rede sen fíos que transmiten a información por ondas electromagnéticas e, por tanto, non necesitan conectores nin cables. Estas tarxetas poden levar unha pequena antena para aumentar a intensidade de sinal e mellorar así a transferencia.

Concentradores e conmutadores

Os concentradores e os conmutadores son dispositivos que interconectan os cables dunha rede. A función de cada un é a seguinte:

Concentrador o hub:

A este dispositivo chegan todos os cables da rede,un por cada computador ou dispositivo,actuando de ponte. Cando un computador envía información, o concentrador reenvíaa a todos, para que o destinatario tómea e o resto a descarte.

Conmutador o switch:

Ten características similares ás do hub, pero con algunhas outras funcións engadidas. Unha delas é que, ademais de servir de ponte para a conexión de todos os ordenadores, é capaz de identificar os equipos que ten conectados,polo que non necesita enviar información a todos eles, senón solo ao destinatario. Evítase así sobrecargar a rede e a colisión de datos.Outra diferenza é que, ademais de equipos, permite interconectar redes do mesmo tipo.


Na actualidade, utilízanse maioritariamente os switch, que soen ofrecer, ademáis dos conectores RJ-45 para rede cableadas, tecnoloxía Wi-Fi para conexións inalámbricas.

Punto de acceso

Nunha rede de área local cableada, tamén é posible instalar un punto de acceso sen fíos de maneira que, ademais dos ordenadores conectados por cable, pódense conectar a rede outros dispositivos sen fíos.

Cableado de Rede

O cable é un dos medios de conexión utilizado nas redes para transmitir datos. Existen diferentes tipos de cable:

Cableado coaxial:

Está formado por un fío condutor central, protexido das correntes eléctricas externas por unha malla de cobre. É similar ao que se usa para a antena de televisión, aínda que actualmente está en desuso.

Cableado de par trenzado:

Está constituído por catros pares de fíos. Cada par está entrelazado para diminuír a interferencia eléctrica e evitar que se meta a sinal entre os pares.

 

Dentro deste cableado distínguense os seguintes tipos: 

UTP:

É un cable non apantallado. É de baixo custo pero sensible a interferencias, polo que produce máis erros que outros cables.

STP:

É un cable apantallado, é dicir , ten unha malla metálica ao redor do cable que o protexe das interferencia electromagnéticas.

FTP:

É un cable apantallado con blindaxe global que pose unha pantalla conductora en forma trenzada. Mellora a protección fronte as interferencias con respecto aos anteriores.Existen diversas categorías de cables, dependendo da sua velocidade de transmisión. As que están en uso son: categoría 5 (100 Mbps), categoría 6 (1Gbps), categoría 7(10 Gbps) e categoría 8, que está en fase de desenvolvemento. O cableado de par trenzado utiliza conectores RJ-45.

 

 

 

 

 

 

 

  

 

Cable e fibra óptica: 

É unha fibra moi fina de material transparente, vidro ou material plástico, pola que se envía un haz de luz. Estes cables constan de un grupo de fibras ópticas protexidas con fiaduras de arame para facelos resistentes a tracción, ademais de estar protexidos por varios revestimentos.

Os conectores máis utilizados na fibra óptica para redes de área local son ST, LC, FC y SC.

ACTIVIDADE 6. IMPRESORAS 3D

Crea unha nova entrada (ou publicación)no teu blog co nome ACTIVIDADE6.
Impresora 3D. 

• Buscando a información na rede redacta aproximadamente 25 liñas explicando o seu principio de funcionamento, tipos e aplicacións. 
• Engade un vídeo da rede (duración non superior a 3 minutos si é posible). 

FUNCIONAMENTO
O termo impresora como o seu nome indica fai referencia a ese obxecto que sempre tivemos en casa ou na oficina do noso traballo e que, conectado aos nosos computadores, é capaz de producir documentos almacenados nos nosos computadores, fundamentalmente documentos de texto e/ou documentos gráficos (en cor ou en branco e negro). Con isto podemos conseguir pasar documentos electrónicos a documentos físicos.
Unha impresora 3D o que realmente fai é producir un deseño 3D creado co computador nun modelo 3D físico. É dicir, se deseñamos no noso computador por exemplo unha simple cunca de café (por medio de calquera programa CAD Deseño Asistido por Computador) poderemos imprimila na realidade por medio da impresora 3D e obter un produto físico que sería a propia cunca de café.
Polo xeral, os materiais que se utilizan para fabricar os obxectos poden ser metais, nylon, e como uns 100 tipos de materiais diferentes.
Unha impresora 3D é algo máxico, é coma se puidésemos por fin crear obxectos da nada.Dende obxectos tan sinxelos como unha cunca de café a obxectos moito máis complicados e incribles como partes dun avión ou mesmo órganos humanos utilizando as propias células dunha persoa.
As impresoras 3D o que fan é crear un obxecto coas súas 3 dimensións e isto conségueo construíndo capas sucesivamente ata conseguir o obxecto desexado.

TIPOS

 - Impresoras 3D de Adición: nas que se vai engadindo o material para imprimir por capas (tamén se chaman "de inxección de polímeros") 

 - Impresoras 3D de Compactación: nestas, unha masa de po compáctase por estratos (capas) e dentro deste método clasifícanse en 2 tipos: as que utilizan Tinta ou as que utilizan Láser. As primeiras utilizan unha tinta que aglomera o po para que sexa compacto e esa tinta pode ser de diferentes cores para a impresión en diferentes cores. As segundas utilizan un láser que lle dá enerxía ao po facendo que este po se polimerice e logo mergúllase nun líquido que fai que se solidifique.

APLICACIÓNS

Os obxectos que poden imprimirse en 3D son múltiples e variados. Obxectos caseiros, maquetas, alimentos, compoñentes espaciais, próteses, órganos humanos, etc. Digamos que todo o que poidas "crear" por ti mesmo podería imprimirse en 3 dimensións. Nada se resiste ás impresoras 3D. 

 É lóxico pensar que estas impresoras están deseñadas para obxectos pequenos pero nada máis lonxe da realidade xa que existen impresoras de grandes dimensións que poden mesmo imprimir un edificio por pezas cos seus mobles incluídos. 

A propia NASA enviará unha destas impresoras 3D á Estación Espacial Internacional para que os astronautas poidan fabricar pezas que consideren necesarias no espazo.

Mesmo se poden fabricar casas mediante impresoras 3D. En chinesa xa se fabricou unha vila enteira que custou uns 500 euros por metro cadrado e en tan só unhas decenas de días. A vila fabricouse por módulos en fabrica e despois colocouse no sitio onde quería o dono.

Aquí podes ver un vídeo que explica mellor o funcionamento das impresoras 3D:

TEMA 2 HARDWARE

Google Sites

ACTIVIDADE 2
Crea un arquivo en Open Officce Writer en formato libre (tamaño de letra 12). Os conceptos están definidos nas páxinas 32 e 33 do libro (non é necesario buscar información adicional, excepto no punto 1) e son os seguintes:

• Superordenador Mare Nostrum. Busca información (aprox 15 liñas) e imaxe na rede.
• Tablets. Busca imaxe na rede.
• Smartphones. Busca imaxe na rede

ACTIVIDADE 4

Crea un arquivo en Open Officce Writer en formato libre (tamaño de letra 12). Os conceptos están definidos nas páxinas 36 e 37 do libro (non é necesario buscar información adicional) e son os seguintes:

• RAM. Busca imaxe na rede.
• Memoria caché.
• Memoria virtual.
• Memoria ROM-BIOS.
• Memoria RAM-CMOS.

TEMA 1: SOCIEDADE DO COÑECEMENTO, INTELIXENCIA ARTIFICIAL

Nesta ligazón atoparás un documento elaborada pola Universidade de Valencia. A información que necesitas está nas 6 primeiras páxinas do documento.
Cos contidos que se enumeran a continuación crea unha entrada nova no teu blog co nome de Tema 1 Sociedade do Coñecemento: INTELIXENCIA ARTIFICIAL

• Definición de Intelixencia Artificial explicando para qué serven as súas técnicas e metodoloxías.
• Obxectivos básicos.
• Definición de Sistemas de Procesamento de linguaxe natural.
• Definición de Recoñecemento de Visión.
• Definición de Sistemas Baseados no Coñecemento e Sistemas Expertos.
• Definición de Redes Neuronais.
•  Definición de Sistemas Inductivos. 

DEFINICIÓN DE INTELIXENCIA ARTIFICIAL EXPLICANDO PARA QUE SERVEN AS SÚAS METODOLOXÍAS 

A Intelixencia Artificial hai que enmarcala nun contexto evolutivo xa que está á vangarda das investigacións en informática e continuamente ábrense novas vías de investigación. En consecuencia non existe unha única definición de Intelixencia Artificial senón que esta depende da perspectiva desde a cal se tente  realizar:
1. Desde a perspectiva de Intelixencia (Brown, 1997: 1): intelixencia artificial trata de construír máquinas intelixentes que actúen como nós esperamos que a xente actúe.
2. Desde a perspectiva da investigación (Brown, 1997:2): a intelixencia artificial estuda como lograr que as máquinas realicen tarefas que, polo momento,son realizadas mellor polos seres humanos.
En resumo poderiamos dicir que a Intelixencia Artificial está formada por unha serie de técnicas e metodoloxías encamiñadas a resolver problemas non estruturados que necesitan do coñecemento para a súa resolución xa que carecen dunha resposta inmediata e mesmo presentan máis dunha solución como consecuencia da existencia de incerteza ou ambigüidade nos resultados finais ou parciais. Para a resolución dos devanditos problemas, a Intelixencia Artificial recorre aos algoritmos ou ás regras heurísticas.

OBXECTIVOS BÁSICOS
 A Intelixencia Artificial é unha rama da Informática, xurdida ao redor dos anos cincuenta, que persegue á vez dous obxectivos básicos:
1.- Estudar o comportamento intelixente dos seres humanos, incluíndo tanto o aspecto cognoscitivo como o perceptual, co fin de simulalo nun computador.
2.- Facer máquinas intelixentes e programas capaces de imitar o comportamento humano intelixente, é dicir que poidan realizar as operacións humanas de ver, oir, falar, razoar, xulgar, comprender, aprender da experiencia e comunicarse como o fan as persoas humanas.
DEFINICIÓN DE SISTEMAS DE PROCESAMENTO DE LINGUAXE NATURAL
Os sistemas de procesamiento da linguaxe natural son sistemas de sistemas cuxo obxectivo é o tratamento automático da información lingüística, é dicir, trátase de sistemas nos que o usuario introduce os datos no computador utilizando o mesmo linguaxe que utiliza para comunicarse con outras persoas, o computador codifica esa información en linguaxe de máquina para podela procesar e, unha vez procesada, xerar a saída adecuada en linguaxe natural.

DEFINICIÓN DE RECOÑECEMENTO DE VISIÓN

Os sistemas de recoñecemento da visión son programas de computador que realizan tarefas de tratamento de imaxes, para manipulalas, realizar traballos de creatividade, publicidade, edición, controlar procesos industriais, de seguridade, etc., mediante a incorporación da capacidade visual a un computador para que sexa capaz de identificar o que ve. O seu estudo céntrase principalmente no desenvolvemento de sensores capaces de observar a contorna e de poder transmitir o que observan a un robot, co fin de que este retroaliméntese continuamente, en tempo real, e poida cambiar as operacións que realiza en función dos cambios na contorna.

DEFINICIÓN DE SISTEMAS BASEADOS NO COÑECEMENTO E SISTEMAS EXPERTOS

Os sistemas baseados no coñecemento son programas informáticos que conteñen o coñecemento dun dominio específico dunha forma explícita e separado do resto do sistema, é dicir, existe unha clara separación entre os coñecementos que posúe o sistema sobre o dominio e os mecanismos de explotación que utiliza o sistema para chegar a establecer as súas conclusións.
Cando o coñecemento que contén o sistema baseado no coñecemento é proporcionado por persoas expertas no dominio, atopámonos ante os sistemas expertos.
Os sistemas expertos son programas que imitan o proceso de razoamento dos expertos humanos e proporcionan marcos de decisión co tipo de consello similares aos que se recibirían dun experto humano.

DEFINICIÓN DE REDES NEURONAIS

A redes neuronais son sistemas simulan o proceso de recoñecemento do cerebro humano e do mesmo xeito que as neuronas biolóxicas, estes sistemas está deseñados para aprender da observación e a repetición. As redes neuronais tratan de resolver de forma eficiente problemas nos cales a información é difusa, incerta, contraditoria ou errónea.
En consecuencia como os problemas susceptibles de ser resoltos mediante a metodoloxía das redes neuronais son: problemas de optimización, problemas de recoñecemento e problemas de xeneralización.

DEFINICIÓN DE SISTEMAS INDUTIVOS

Os sistemas inductivos xeran unha árbore de decisión a partir dun conxunto de exemplos que constitúen o conxunto de adestramento. É dicir, trátase de sistemas que parten dun conxunto de exemplos segundo un atributo, e van seleccionando ata que todos os exemplos do subconjunto elixido pertenzan a unha mesma clase conduzan a un mesmo resultado. Estes sistemas son útiles en aplicacións simples onde o conxunto de adestramento é relativamente completo e exacto, coñécense todos os datos e as súas solucións.